Kerkhofblommen at Staden Handelsonderwijs Burgerschool

In may 1858, something happened that strengthened the bond between teacher and students.
After a lingering disease Eduard van den Bussche died at the age of 18. He sat in the poetry class, to which Guido Gezelle gave lessons. This death made a deep impression on the class. To take a worthy leave of their classmate, they all went on foot to Staden. Together they carried their classmate to the church to say goodbye. At the cemetery Gezelle held a moving speech. Back in Roeselare Gezelle began to write. After two days and nights of feverish writing, the manuscript was ready. "Kerkhofblommen" was the result: a thankful testimony which probably suggests a much more intense bond than can be guessed. "Kerkhofblommen" was the first poem Gezelle wrote.

After the death of Eduard van den Bussche, Guido Gezelle wrote the famous poem "Kerkhofblommen". In Staden they named the street where Eduard lived after the poem. On the farm where Eduard spent his youth you can still find a commemorative plaque. It's the one you can see above this text. From here, on the 5th May of 1858 was taken to the grave Eduard van den Bussche on whose funeral master Guido Gezelle wrote his immortal Kerkhofblommen 1858 - 1958

 

We quote:

Gedicht Kerkhofblommen Traagzaam trekt de witte wagen door de stille strate toen, en 't is weenen, en 't is klagen dat ze bin' de wijte doen! Stap voor stap, zoo gaan de peerden, traagzaam, treurig, stille en stom, en zij kijken, of 't hun deerde, dikwijls naar hun' Meester om; naar hun' Meester, die te morgen zijn beminde peerdenpaar, onder 't kammen en 't bezorgen zei de droeve nieuwemaar. "Baai," zoo sprak hij, "Baai en Blesse, heden moeten ... stille! fraai! moeten wij naar de uitvaartmesse, met den wagen, Blesse en Baai!" En toen, na zijn hand te doppen in 't gewijde water klaar, zegent hij de hooge koppen van 't onachtzaam peerdenpaar. En hij kust en kruist ze beiden, en "gij," zegt hij, "Blesse en Baai, moet een lijk naar 't kerkhof leiden, Baai en Blesse, stille! fraai! Schuimen zoudt ge en lastig zweeten, zoo 'k u zonder wete liet van de mare, en zoudt verheeten, gave ik u den zegen niet!" En hij zelve kruist en wijdt hem, eer hij ze in den breidel vangt, met het water, dat bezijd hem aan de ruwe bedspond hangt. Want hij slaapt bij zijn beminde peerden en bezorgt ze trouw, trouwer als voor eigen kinde eigen Moeder zorgen zou. Hij besproeit, en met gewijden pallem speerst hij peerd en stal, om de lijkvaart te bevrijden van gevaar en ongeval. Ha! wie weet hoe veel gevaren die niet hebben uit te staan, die met peerden, - God bewaar' hen! - die met hunne meesters gaan? Traagzaam rijdt en rolt de wagen, treurig door de strate voort, en 't is krijschen en 't is klagen, dat men onder 't dekzeil hoort. Stap voor stap zoo gaan de peerden, ziende naar hun' meester om; stap voor stap, als of 't hun deerde, traagzaam, treurig, stille ... en stom!