Kerkhofblommen in Staden Handelsonderwijs Burgerschool

In mei 1858, deed zich een gebeurtenis voor waardoor de band tussen leraar en leerlingen enorm versterkt werd.
Na een slepende ziekte stierf Eduard van den Bussche op 18-jarige leeftijd. Hij zat in de poësisklas,waaraan Guido Gezelle sinds kort les gaf. Het overlijden maakte diepe indruk op de klas. Om waardig afscheid van hun klasvriend te kunnen nemen, besloten ze om met de gehele klas te voet naar Staden te trekken. Samen droegen ze hun klasvriend naar de kerk om met familie en vrienden afscheid te nemen van Eduard. Op het kerkhof gaf Gezelle een ontroerende redevoering. Nauwelijks terug in Roeselare begon Gezelle koortsachtig te schrijven. Na twee dagen en nachten is het manuscript klaar. Kerkhofblommen was het resultaat, een dankbare getuigenis die wellicht meer suggereert aan echte samenwerking dan er heeft plaatsgehad. Kerkhofblommen was het eerste echte gedicht van Gezelle.

Na de dood van Eduard van den Bussche schreef Guido Gezelle het alombekende gedicht "Kerkhofblommen". In Staden werd naar aanleiding van deze droevige gebeurtenis, de straat waarin Eduard woonde, genoemd naar het gedicht. Op de hoeve waar Eduard zijn jeugd heeft doorgebracht hangt nog steeds de bovenstaande gedenkplaat. Van hieruit werd op 5 mei 1858 ten grave gedragen EDUARD VAN DEN BUSSCHE op wiens uitvaart Meester Guido Gezelle dichtte zijn onsterfelijke Kerhofblommen 1858 - 1958

We citeren:

Gedicht Kerkhofblommen Traagzaam trekt de witte wagen door de stille strate toen, en 't is weenen, en 't is klagen dat ze bin' de wijte doen! Stap voor stap, zoo gaan de peerden, traagzaam, treurig, stille en stom, en zij kijken, of 't hun deerde, dikwijls naar hun' Meester om; naar hun' Meester, die te morgen zijn beminde peerdenpaar, onder 't kammen en 't bezorgen zei de droeve nieuwemaar. "Baai," zoo sprak hij, "Baai en Blesse, heden moeten ... stille! fraai! moeten wij naar de uitvaartmesse, met den wagen, Blesse en Baai!" En toen, na zijn hand te doppen in 't gewijde water klaar, zegent hij de hooge koppen van 't onachtzaam peerdenpaar. En hij kust en kruist ze beiden, en "gij," zegt hij, "Blesse en Baai, moet een lijk naar 't kerkhof leiden, Baai en Blesse, stille! fraai! Schuimen zoudt ge en lastig zweeten, zoo 'k u zonder wete liet van de mare, en zoudt verheeten, gave ik u den zegen niet!" En hij zelve kruist en wijdt hem, eer hij ze in den breidel vangt, met het water, dat bezijd hem aan de ruwe bedspond hangt. Want hij slaapt bij zijn beminde peerden en bezorgt ze trouw, trouwer als voor eigen kinde eigen Moeder zorgen zou. Hij besproeit, en met gewijden pallem speerst hij peerd en stal, om de lijkvaart te bevrijden van gevaar en ongeval. Ha! wie weet hoe veel gevaren die niet hebben uit te staan, die met peerden, - God bewaar' hen! - die met hunne meesters gaan? Traagzaam rijdt en rolt de wagen, treurig door de strate voort, en 't is krijschen en 't is klagen, dat men onder 't dekzeil hoort. Stap voor stap zoo gaan de peerden, ziende naar hun' meester om; stap voor stap, als of 't hun deerde, traagzaam, treurig, stille ... en stom!